บทที่ 47 ต้องใช้ขี้เถ้าทาหน้า

ชุยหยุนอุ้มหลิงเฟิ่งเดินลงไปอยู่ภายในสระน้ำ เขาบรรจงวางนางให้ลงนั่งที่โขดหิน ราวกับว่ามันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อใช้นั่งแช่ตัวอยู่ในน้ำ

เพียงครู่เดียวเขาก็พบว่าน้ำที่นางพามาแช่ตัวไม่ใช่น้ำธรรมดา ด้วยความเหนื่อยล้าที่เกิดจากการร่วมรักที่หนักหน่วงเมื่อครู่ หายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ร่างกายเขาเหมือนเตรียมพร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ